Το νερό πωλήθηκε!

Ο Άκης, η Έλενα και ο Θοδωρής ζούνε σε ένα γκρέμι στην Άνω Πόλη. Ένα δωμάτιο, μία κουζίνα και η τουαλέτα έξω, που άφησε ο προπάππους της Έλενας στα τρία του παιδιά και στα πέντε του εγγόνια. Η Έλενα κατά έναν τρόπο το κατέλαβε, όταν τα έφτιαξε με τον Θοδωρή -λίγους μήνες μετά είχε γίνει ζευγάρι με τον Άκη. Ο Θοδωρής και ο Άκης ήταν φίλοι από το σχολείο και μαζί τους στρατολόγησε ένας άνεργος τυπογράφος στο κίνημα “Φάτε τους πλούσιους” το 2017 ή το 2018 -πάντως πριν από το 2020- όταν η ελληνική οικονομία χτύπησε την τρίτη και τη μεγαλύτερη χρεοκοπία μέχρι σήμερα. Στο “Φάτε τους πλούσιους” γνώρισαν την Έλενα, που πήγαινε σε άλλο σχολείο. Στο γκρέμι δεν είχε ούτε ηλεκτρικό, ούτε νερό και την αποχέτευση την είχαν συνδέσει με τον κεντρικό αγωγό κάτι τσιγγάνοι από τη Βουλγαρία πριν από πολλά χρόνια -νομίζω δέκα. Το τρίο ήταν άνεργοι, όπως οι περισσότεροι 20άρηδες, και οι οικογένειές τους δεν μπορούσαν να τους βοηθήσουν, καθώς ούτε κι αυτές τα έβγαζαν πέρα. Έτσι ο Άκης, η Έλενα και ο Θοδωρής την έβγαζαν με κάτι παλιές γκαζόλαμπες για φως το βράδυ και για το μαγείρεμα με μία εστία με φιάλη υγραερίου. Ψυγείο δεν είχαν -άλλωστε τι να συντηρήσουν. Όπως έκανε πολύς κόσμος, μάζευαν κάθε μέρα ό,τι περίσσευε από τις λαϊκές αγορές και το απόγευμα, όταν γύριζαν στην Άνω Πόλη, μαγείρευαν ένα πιάτο φαΐ. Με το νερό τα πράγματα ήταν περισσότερο περιπετειώδη, αν και το τρίο πάντα είχε μεγάλη καβάντζα με νερό στη μικρή αυλή του σπιτιού του προπάππου της Έλενας. Μετά τη διάσπαση του κινήματος “Φάτε τους πλούσιους”, καθώς οι βασικές συνιστώσες του διαφώνησαν για το αν η Ελλάδα θα έπρεπε να παραμείνει ή να αποχωρήσει από την Ένωση Νοτιοδυτικής Ευρώπης, ο Άκης, η Έλενα και ο Θοδωρής σχημάτισαν έναν από τους πυρήνες του κινήματος “Το νερό στους φτωχούς”. Σχεδόν σε όλες τις γειτονιές μετά την τελευταία μεγάλη χρεοκοπία είχαν δημιουργηθεί τέτοιοι πυρήνες, που χαρτογραφούσαν τις παλιές βρύσες, τους “τυφλούς” αγωγούς της ύδρευσης και τις περίπλοκες διασταυρώσεις του δικτύου της Εταιρείας Ύδρευσης και Αποχέτευσης του Σουέζ (ΕΥΑΣ), που είχε αγοράσει το νερό και την αποχέτευση της Θεσσαλονίκης το 2012, αγοραπωλησία που γιορτάστηκε από την κυβέρνηση του κόμματος της Ενωμένης Δεξιάς στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για τα 100 χρόνια από την προσάρτηση της πόλης στο ελληνικό κράτος. Οι “Πυρήνες του Νερού” με τις οδηγίες κάποιων εργαζομένων της παλιάς Εταιρείας Ύδρευσης και Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης (ΕΥΑΘ) -οδηγίες από τη φυλακή, καθώς είχαν καταδικαστεί σε πολυετείς ποινές φυλάκισης μετά τα μεγάλα και πολυήμερα επεισόδια στην πλατεία Συντριβανίου για την πώληση της ΕΥΑΘ στην ΕΥΑΣ- άνοιγαν τις παλιές βρύσες, έσπαγαν αγωγούς και διακλαδώσεις, για να μπορεί ο κόσμος να μαζεύει νερό σε μπιτόνια και μπουκάλια. Πριν από το χτύπημα ο κάθε “Πυρήνας του Νερού” ειδοποιούσε για τη μέρα και την ώρα με κωδικοποιημένα συνθήματα στους τοίχους της γειτονιάς. Οι κωδικοί είχαν να κάνουν με τις άνοστες συνταγές που περιλαμβάνονται στα πολύ απλά ημερολόγια τοίχου. Σε κάθε γειτονιά ο κάθε πυρήνας ήταν κάτι σαν “ήρωας της εργατικής τάξης”, καθώς η ΕΥΑΣ είχε κόψει το νερό περίπου στο 20% του πληθυσμού του πολεοδομικού συγκροτήματος της Θεσσαλονίκης, που αδυνατούσε να πληρώσει τους λογαριασμούς. Μόνον στο κέντρο-κέντρο της πόλης δεν υπήρχε πυρήνας, αλλά εκεί δεν υπήρχε και πρόβλημα, καθώς ένα κομμάτι είχε νεκρώσει εντελώς μετά την πυρκαγιά που είχε ξεσπάσει στα μεγάλα επεισόδια του 2017 και στο υπόλοιπο ζούσαν μόνον πλούσιοι με 24ωρη φρούρηση από ένοπλους μισθοφόρους ιδιωτικών εταιρειών αστυνομικών υπηρεσιών.

Στα κεντρικά γραφεία της ΕΥΑΣ, που είχαν μεταφερθεί στο πρώην ξενοδοχείο “Μακεδονία Παλάς”, η δράση των πυρήνων “Το νερό στους φτωχούς” αποτελούσε καθημερινό θέμα στις συσκέψεις του τρίτου ορόφου, όπου ήταν εγκατεστημένο το κλιμάκιο των ειδικών για θέματα εταιρικής ασφάλειας. Η ΕΥΑΣ, που ήταν ένας από τους βασικούς χρηματοδότες του κόμματος της Ενωμένης Δεξιάς αλλά και της Νέας Ένωσης Κέντρου, είχε επιβάλει στο υπουργείο Δικαιοσύνης νομοθέτημα για το χαρακτηρισμό της δράσης των “Πυρήνων του Νερού” ως πράξεων τρομοκρατικών που θέτουν σε κίνδυνο την οικονομία και το πολίτευμα της χώρας. Η ΕΥΑΣ πίεζε την κυβέρνηση -κυβέρνηση συνεργασίας της Ενωμένης Δεξιάς με το ρεύμα της αυτογνωσίας από τη Νέα Ένωση Κέντρου- να επιβάλει βαριές ποινές φυλάκισης και γι’ αυτούς που μάζευαν νερό μετά τις ενέργειες των “Πυρήνων του Νερού”. Όμως ακόμη δεν είχαν παραδοθεί τα δεκαπέντε νέα σωφρονιστικά καταστήματα που χτίζονταν με το δημόσιο πρόγραμμα επενδύσεων, οπότε το θέμα εκκρεμούσε, καθώς δεν υπήρχε χώρος στις φυλακές. Ακόμη και οι νέες δικαστικές φυλακές της Θεσσαλονίκης στην Ιωνία, εκεί όπου κάποτε ήταν το εργοστάσιο της Βιομηχανίας Φωσφορικών Λιπασμάτων, ήταν υπερπλήρεις, τόσο οι πτέρυγες των ποινικών όσο και οι πτέρυγες των πολιτικών κρατουμένων, όσων δηλαδή είχαν καταδικαστεί με βάση τους νόμους για την τήρηση του μνημονίου, όταν αυτό το Δεκαπενταύγουστο του 2014 αντικατέστησε το Σύνταγμα έπειτα από απόφαση του τρίτου θερινού τμήματος της Βουλής. Στις φυλακές βρίσκονταν ήδη αρκετοί από τους πυρήνες “Το νερό στους φτωχούς”, αλλά αυτό δεν είχε και τόσο μεγάλη σημασία, καθώς στη θέση τους έμπαιναν άλλοι, κυρίως πιτσιρικάδες, που τελείωναν το σχολείο και δεν είχαν να κάνουν απολύτως τίποτε. Οπότε, από τη στιγμή που “είναι κάτι να είσαι ήρωας της εργατικής τάξης”, είτε έμπαιναν σε πυρήνες που είχαν χτυπηθεί από την αστυνομία και τις υπηρεσίες ασφάλειας της ΕΥΑΣ, είτε έφτιαχναν νέους στη θέση όσων είχαν διαλυθεί εντελώς. Έτσι είχε γίνει και με τον Άκη, την Έλενα και τον Θοδωρή, καθώς ο πρώτος πυρήνας της Άνω Πόλης είχε πέσει στα χέρια της αστυνομίας από τους πρώτους, το ίδιο και ο δεύτερος. Το τρίο ήταν ο τρίτος πυρήνας.
“Λάχανο Βουτύρου – συν Α”. Ο Μιχάλης, 63 χρόνων και δέκα χρόνια έφεδρος από τα Ελληνικά Ταχυδρομεία, ανηφόριζε την Πολιορκήτου, όταν είδε το νέο σύνθημα γραμμένο με μαρκαδόρο, πολύ διακριτικά, σε ένα καφάο του Οργανισμού Τηλεπικοινωνιών Γερμανίας. Το πρώτο πράγμα που του ήρθε στο μυαλό ήταν εκείνη η βρύση στο παρκάκι στην αρχή της Ηρακλείδου, κάτω από την Άρεως. Ναι, αυτό θα ήταν, τα παιδιά ήταν παλαβά και ριψοκίνδυνα, αλλά, για να ανοίξουν τη βρύση στην πλατεία Τερψιθέας, θα ήθελαν κανονικό στρατό, σκέφτηκε. Όταν έφτασε στο σπίτι -μόνος του έμενε, η κυρά Μαρία πέθανε από καρκίνο πριν από έναν χρόνο- άπλωσε στο τραπέζι της κουζίνας τα χαρτάκια από το ημερολόγιο. Δεκέμβριος ήταν και το Λάχανο Βουτύρου ήταν η συνταγή στις 4 του μήνα. Η συνταγή ήταν γραμμένη σε εννέα σειρές, οπότε εννέα ώρες μετά την Ανατολή (το συν Α), άρα την Κυριακή στις 4.25 το απόγευμα. Είχε σκοτεινιάσει, έριξε στο μετρητή της Ιδιωτικής Εταιρείας Ηλεκτροδότησης μερικά κέρματα και άναψε το διακόπτη της λάμπας της κουζίνας. Με το ρεύμα κουτσά στραβά τα έφερνε πέρα και τον ηλεκτρικό καυστήρα (οι πετρελαίου είχαν αποσυρθεί εντελώς και οι ξυλόσομπες είχαν απαγορευτεί για λόγους “προστασίας του περιβάλλοντος”) τον άνοιγε σπάνια. Αλλά η εθνική σύνταξη δεν έφτανε με τίποτα και για τους λογαριασμούς της ΕΥΑΣ. Πάνε δύο χρόνια από τότε που τους έκοψαν το νερό, ζούσε ακόμη η κυρά Μαρία και το είχε πάρει πολύ βαρέως. Πιο πολύ είχε στεναχωρηθεί για το νερό παρά όταν στο “Θεαγένειο” της είπαν πως το Εθνικό Ασφαλιστικό Σύστημα δεν μπορούσε να καλύψει τα έξοδα της εγχείρησης. Αυτά τα δύο χρόνια ο Μιχάλης μάζευε νερό απ’ όπου μπορούσε. Στην αρχή από συγγενείς και φίλους που είχαν ακόμη πέντε φράγκα στην άκρη και πλήρωναν τους λογαριασμούς. Έπειτα από έναν παλιό του κολλητό, βιοτέχνη στην Άνω Ηλιούπολη, που είχε κάνει μία παράνομη γεώτρηση. Μετά, τους τελευταίους μήνες, από τους πυρήνες “Το νερό στους φτωχούς”. Οι περισσότεροι από τους “χωρίς νερό” δεν ήταν σαν τον Μιχάλη, ήταν άνθρωποι χωρίς κανένα εισόδημα, ούτε καν την εθνική σύνταξη που αυτός πήρε έπειτα από 30 χρόνια δουλειάς στο Ταχυδρομείο. Του Μιχάλη το νερό του το έκοψαν, όταν έδινε όλη τη σύνταξη για τα φάρμακα της κυρά Μαρίας. Όταν αυτή πέθανε, αποφάσισε να μην κάνει επανασύνδεση, αλλά να αγοράζει τρόφιμα για τους γείτονές του που δεν είχαν τίποτα και πήγαιναν κάθε μέρα στις λαϊκές και μάζευαν ό,τι έβρισκαν. Η ΕΥΑΣ κατηγορούσε ανθρώπους σαν τον Μιχάλη ότι για “ιδεολογικούς” λόγους δεν έχουν σύνδεση με το δίκτυο και ότι το κάνουν αυτό, για να φαίνεται πως η Εταιρεία είναι ο εκπρόσωπος του “Αντίχριστου” στη Θεσσαλονίκη. Πράγματι κάπως έτσι ήταν τα πράγματα, ο Μιχάλης όντως πίστευε πως η ΕΥΑΣ αλλά και ο ΟΤΓ και η ΙΕΗ και η κυβέρνηση ήταν οι εκπρόσωποι του “Αντίχριστου”.
Πρέπει να ήταν αρχές της άνοιξης του 2021 όταν ο Μιχάλης βρέθηκε έξω από το σπίτι του προπάππου της Έλενας. Μοίραζε εκείνη τη μέρα πακέτα μακαρόνια στη γειτονιά και η Έλενα ήταν στην αυλή και έβγαζε μπουκάλια με νερό κάτω από μία μπλε λινάτσα. Τη ρώτησε αν είχαν να φάνε και εκείνη του είπε πως εντάξει ήταν, αλλά πως πάντα οι προσφορές γίνονται δεκτές. Τη ρώτησε πόσοι μένουν στο σπίτι -ο Μιχάλης και η κυρά Μαρία δεν είχαν κάνει παιδιά και απορούσε πώς τα έβγαζαν πέρα μόνοι τους οι πιτσιρικάδες μέσα σε τόση φτώχεια- αλλά, πριν να του απαντήσει, στην αυλή εμφανίστηκε πρώτος ο Θοδωρής και μετά ο Άκης. Περνώντας από δίπλα της την ακούμπησαν και οι δύο, σαν να τη χάιδευαν, ερωτικά σκέφτηκε ο Μιχάλης και το μυαλό του πήγε πολύ πίσω, όταν ήταν σε αυτήν την ηλικία -πόσο ήταν αυτά τα παιδιά; 21, 22 χρόνων;- όταν και αυτός έδινε τέτοια χάδια. Αλλά και οι δύο; Περισσότερο από το τρίο -ο Μιχάλης δεν ήταν και καμία συντηρητικούρα του κερατά- του έκανε εντύπωση πόσα πολλά μπουκάλια και φιάλες με νερό ήταν κάτω από τη λινάτσα. Το πρώτο πράγμα που πέρασε από το μυαλό του ήταν πως βρισκόταν μπροστά στον πυρήνα “Το νερό στους φτωχούς” της Άνω Πόλης. Η Έλενα το είδε στα μάτια του και το επιβεβαίωσε χαμογελώντας του. Ένα χαμόγελο μικρού παιδιού έπειτα από κάποια ζαβολιά, σκέφτηκε ο Μιχάλης και στο χέρι του βρέθηκε ένα χαρτάκι από ημερολόγιο τοίχου, από αυτά με τις άνοστες συνταγές. “Θα το δεις στους τοίχους. Η μέρα είναι η μέρα και οι γραμμές της συνταγής είναι οι ώρες μετά την ανατολή ή πριν από τη δύση. Και φέρε όσα άδεια μπουκάλια μπορείς”, του είπε η Έλενα. Ο Μιχάλης κοίταξε τη συνταγή -μπριάμ ήταν, είχε να φάει μπριάμ, από τότε που αρρώστησε η κυρά Μαρία- αλλά το θέμα ήταν πως μάλλον τα παιδιά στο γκρέμι τα είχαν χάσει τα λογικά τους, μιας και δεν έβγανε νόημα από αυτά που του είπε η κοπελιά. Μέχρι να μοιράσει τα πακέτα με τα μακαρόνια, ο Μιχάλης είχε βγάλει την άκρη με τον κωδικό και από τότε τα παιδιά στο γκρέμι τα έχει σαν να είναι δικά του…

Αντίθετα στον τρίτο όροφο των γραφείων της ΕΥΑΣ άκρη δεν είχαν βγάλει με το πώς οι πυρήνες “Το νερό στους φτωχούς” ειδοποιούσαν τον κόσμο για το πότε και το πού θα γίνονταν οι τρομοκρατικές πράξεις τους. Κάποιος από τους ερευνητές της υπηρεσίας εταιρικής ασφάλειας είχε καταθέσει μία εισήγηση για περαιτέρω έρευνα σχετικά με την αναγραφή συνταγών φαγητών σε τοίχους της Άνω Πόλης και για το αν μπορεί να συνδέεται με τη δράση των πυρήνων “Το νερό στους φτωχούς”, αλλά η εισήγησή του απορρίφθηκε και από τότε αρκετοί τον έχουν πάρει στο ψιλό…

“Εσένα θα πάρουν στο ψιλό με αυτά που γράφεις”. Την είχα ρωτήσει αν της φαινόταν τραβηγμένη η ιστορία με το νερό… “Τραβηγμένη από τα μαλλιά, αν το συνεχίσεις έτσι, σε λίγο θα βάλεις τον Κερτ Ράσελ με την καλύπτρα στο μάτι να μπουκάρει στο «Μακεδονία Παλάς» και να καθαρίζει όποιον βρει μπροστά του”. Αυτή η αναφορά της στην “Απόδραση από τη Νέα Υόρκη” κάτι μου είπε, κάπως με έπεισε, το κατάλαβε… “Από την άλλη, εντάξει δεν είναι και για σβήσιμο το κείμενο. Αν το γυρίσεις περισσότερο στην ιστορία των παιδιών, στο ερωτικό δηλαδή, ρίξε βάρος σε καβγάδες, συνεννοήσεις, ξέρεις εσύ και δώσε σε δεύτερο πλάνο το πολιτικό και τα κινηματικά, μην ζαλίζεις τον κόσμο και μπορεί και να το σώσεις”. Λοιπόν. Ο Άκης, η Έλενα και ο Θοδωρής ζούνε σε ένα γκρέμι στην Άνω Πόλη…

* Το κείμενο συμπεριλαμβάνεται στο Ημερολόγιο για το 2013 του εκδοτικού συνεταιρισμου alterthess

Σχόλια

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Loading…

0

Στάση εργασίας σήμερα στα λιμάνια

Αρχίζει το 17ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ στο ΟΑΚΑ