Το δικαίωμα της ύπαρξης μας

Του Νίκου Σακελλάριου*
Διανύουμε μια περίοδο τέτοιας οικονομικής κρίσης που κατακτήσεις του εργατικού και λαϊκού
κινήματος εδώ και 100ετία και πλέον πάνε να εξαφανιστούν.
Η πολυεθνική Φεντερασιόν της Θεσσαλονίκης με πρωτοπόρο τον Αβραάμ Μπεναρόγια και τους
Εβραίους (προς τιμήν τους), αλλά και τις σλαβικές εθνότητες με τους Βούλγαρους αλλά και
με τους Μακεδόνες, όπως τον Ντιμίταρ Βλάχωφ έβαλαν τα θεμέλια για την ανάπτυξη του
εργατικού κινήματος στη Θεσσαλονίκη, στη Μακεδονία αλλά και κατόπιν σε όλη την Ελλάδα.
Η πολιτική θέση της ΕΜΕΟ για αναδιανομή της γης στους αγρότες από τους τσιφλικάδες (και
πριν την Φεντερασιόν) συνέβαλε για να υπάρχει μια δίκαιη κοινωνία για τους πολλούς. Η
επανάσταση του Ίλιντεν το 1903 είχε έντονα κοινωνικά και δημοκρατικά χαρακτηριστικά.
Με υποθέσεις πως αν δεν διεκδικούσε ρεπούμπλικα αλλά βασιλεία, θα πετύχαινε, είναι
παραλογισμός.
Και η ελληνική επανάσταση του 1821 δεν είχε σαν αίτημα να φέρουν βασιλιά, άλλα  τους
«φύτεψαν» μετά ξένους βασιλιάδες.
Εξάλλου και τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις τις ενδιέφεραν όχι τόσο αν έχουν έναν
δικό τους βασιλιά Δανό, Γάλλο, Άγγλο, Γερμανό ή Ρώσο, αλλά πρώτα και κύρια αν αυτός ή
αυτοί εξασφαλίζουν τα συμφέροντά τους.
Από τις αρχές του 1980 θυμάμαι πάντα λεγόταν, ιδίως από την αριστερά, πως «δεν είναι
καιρός για μειονοτικά δικαιώματα εντός Ελλάδας», ότι υπάρχει «ξένος δάκτυλος».
Είναι γνωστό πως την ιστορία την γράφουν οι νικητές. Στην προκειμένη περίπτωση ο
Ελληνικός εθνικισμός νίκησε και κατέκτησε το 51% του Μακεδονικού εδάφους με τρομοκρατία
στην περίοδο του λεγόμενου Μακεδονικού αγώνα, με πόλεμο το 1912 – 1913, με εξορίες στο
μεσοπόλεμο, με ρετσινόλαδα στην περίοδο της Μεταξικής δικτατορίας, με ορκωμοσίες το 1959.
Η πολιτιστική γενοκτονία του σλαβόφωνου Μακεδονικού πληθυσμού είναι διαχρονική από το
1913 μέχρι σήμερα.
Η κάποια σπίθα Δημοκρατίας στην αρχαία Ελλάδα δεν σημαίνει πως και σήμερα η Μακεδονόφωνη
ντόπια μειονότητα απολαμβάνει τα αγαθά της ελευθερίας, της Δημοκρατίας.
Μπορεί να μην έχουμε το χαφιέ ή τον αστυνομικό που παραμονεύει στο δρόμο, στη λαϊκή ή
ακόμη και στο σπίτι για να σ’ ακούσει τι γλώσσα μιλάς και να ’χεις την ανάλογη επίπληξη.
Αλλά δεν σ’ αφήνουν να ακουστεί η γλώσσα σου στο ραδιόφωνο, στην τηλεόραση, στις
εφημερίδες. Πριν μερικά χρόνια στην Κεντρική Μακεδονία ιδιωτικός ερασιτεχνικός
ραδιοφωνικός σταθμός τόλμησε να βάλει μακεδονικά τραγούδια από τις τοπικές ορχήστρες της
Κεντροδυτικής Μακεδονίας. Ακουγόταν μέχρι τα δυτικά περίχωρα της Θεσσαλονίκης, μέχρι την
περιοχή της Αριδαίας, στην περιοχή της Νάουσας και μέχρι τα δυτικά χωριά της Έδεσσας.
Βρήκαν δικαιολογία της μη νόμιμης άδειας και τον κλείσαν τον σταθμό. Η τακτική των ΜΜΕ
απέναντι στη μειονότητα αυτή είναι σιωπή νεκροταφείου ή διαστρέβλωση.
Κυκλοφόρησε αρχές του 2009 το Ελληνο-Μακεδονικό λεξικό, γραμμένο από τον καστοριανό
πολιτικό πρόσφυγα Βάσκο Καρατζά. Το γνωστό βιβλιοπωλείο του Μαλλιάρη στη Θεσσαλονίκη το
είχε πάρει και αυτό για διακίνηση. Μόλις όμως τον απείλησαν  με σαμποτάζ οι εθνικιστές
της Χρυσής Αυγής με απάντηση στους ναζιστές τους έκανε το χατίρι, το απέσυρε και ας
υπάρχει η κάθε εθνικιστική σαχλαμάρα στο βιβλιοπωλείο του.

Στην παρουσίαση του Λεξικού στην Αθήνα μπούκαρε η φασιστοομάδα του Μιχαλολιάκου για να
διαλύσει την εκδήλωση και ας παρευρίσκονταν εκεί μια καθηγήτρια των ελληνικών ΑΕΙ και ο
Αμερικανός γλωσσολόγος Φρίντμαν. Το γνωστό video που κυκλοφορεί και στα Αγγλικά από το
χώρο της εκδήλωσης και την τραμπούκικη συμπεριφορά αυτών που λένε ότι λατρεύουν την
Ελλάδα δείχνει ανά τον κόσμο πως στην Ελλάδα υπάρχει έλλειψη δημοκρατίας, ιδίως για τις
μειονότητες.
Όσο για τη διδασκαλία της Μακεδονικής γλώσσας στην εκπαίδευση ούτε σκέψη υπάρχει από την
επίσημη πολιτεία, αν και είναι υποχρεωμένη ακόμα και από τις διεθνείς συνθήκες που έχει
υπογράψει η ίδια και πρόσφατα.
Το 1924 και το 1926 η Ελλάδα μάς αναγνώριζε σαν βουλγαρική και σερβική μειονότητα, γιατί
έκανε το χατίρι των αντίστοιχων χωρών.
Το 1925 εκτυπώθηκε από το ελληνικό κράτος το ABECEDAR στη διάλεκτο της δυτικής
Μακεδονίας, αλλά και αυτό δεν ευδοκίμησε, γιατί το έκαναν όχι γιατί πίστευαν σ’ αυτό το
δικαίωμα, αλλά γιατί είχαν πιεστεί  από βαλκανικές & διεθνείς δυνάμεις. Αρνούμαστε σαν
μειονότητα να είμαστε υποχείρια των αντίστοιχων κρατών. Το ζήτημα της εκπαίδευσης θα
θέλαμε να λυθεί μεταξύ ημών και του ελληνικού κράτους και όχι τι θα αποφασίσουν τα
αντίστοιχα υπουργεία.
Η παρουσίαση του Ελληνο-Μακεδονικού λεξικού στη Θεσσαλονίκη στο αμφιθέατρο του Ε.Κ.Θ.
παρόλο που ήταν γεμάτο τηλεοπτικές κάμερες, τίποτα δεν είχε προβληθεί παρά μόνο μετά από
καιρό για να προβοκάρουν δύο από τους παρουσιαστές, τον σημερινό πρόεδρο της Δ.Ε.Θ. και
τον ευρωβουλευτή των Οικολόγων-Πράσινων.
Την άνοιξη του 2009 κυκλοφόρησε ένα πολυσέλιδο κείμενο για τις μειονότητες στην Ελλάδα
στα πλαίσια του ΣΥΡΙΖΑ από μια ομάδα που ασχολείται με τα ανθρώπινα και μειονοτικά
δικαιώματα. Το κείμενο είναι χρυσάφι. Όμως έμεινε στα χαρτιά, έμεινε σαν ντοκουμέντο της
ομάδας και όχι του ΣΥΡΙΖΑ (Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε ολόκληρο όσον αφορά τη Μακεδονική
μειονότητα στο τ. 16 τον Ιούνη του 2010 στο περιοδικό «ΛΟΖΑ»).
Το ντοκουμέντο αυτό αναγνωρίζει και την Μακεδονική μειονοτική ομάδα. Το κείμενο αυτό
υποστηρίζει:
– Να αποδεχθεί  η Ελλάδα τις καταδικαστικές αποφάσεις από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο
Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (Ε.Δ.Δ.Α) & να αναγνωριστεί το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού
των σωματείων μεταξύ αυτών & της ΣΤΕΓΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΣΜΟΥ ΦΛΩΡΙΝΑΣ.
– Να επικυρωθεί (& να μην στρουθοκαμηλίζει η Ελλάδα) η σύμβαση Πλαίσιο για τα Δικαιώματα
των Μειονοτήτων του Συμβουλίου της Ευρώπης.
– Να υπογραφεί & να κυρωθεί ο Ευρωπαϊκός Χάρτης για τις Περιφερειακές ή Μειονοτικές
γλώσσες.
Δικαίωμα για την οριστική επιστροφή & νόμιμη εγκατάσταση των πολιτικών προσφύγων του
εμφυλίου που εξαιρέθηκαν από την ρύθμιση του 1982 ως «μη Έλληνες το γένος» (με αυτοδίκαιη
απόδοση ιθαγένειας σ’ αυτούς που την στερήθηκαν.
–        Να ρυθμιστεί το ζήτημα των περιουσιών τους κατ’ αντιστοιχία προς το θεσμικό πλαίσιο που
είχε θεσπιστεί νομοθετικά για τους υπόλοιπους πολιτικούς πρόσφυγες.
–        Να σταματήσουν οι αφαιρέσεις της ελληνικής ιθαγένειας σε πολίτες που ζουν σε άλλες
χώρες με το πρόσχημα της ανθελληνικής προπαγάνδας, βάσει του άρθρου 20 του Κώδικα
Ελληνικής Ιθαγένειας (ΚΕΙ) και όταν γίνεται αφαίρεση τα άτομα που χάνουν την ελληνική
ιθαγένεια δεν ενημερώνονται από κανέναν επίσημο φορέα.

Το τελευταίο κρούσμα απαγόρευσης εισόδου στην Ελλάδα από την Δημοκρατία της Μακεδονίας
ήταν για το Νίκολα Κοστούρσκι (γεννημένος στις 6-3-1944), που ζει στα Μπίτολα και η
καταγωγή του είναι από την  Καστοριά. Στο φυλλάδιο που του έδωσαν από το συνοριακό σημείο
διέλευσής του Α.Τ. Νίκης του αρνήθηκαν την είσοδο, γιατί «έχει καταχωρηθεί ως
ανεπιθύμητος», «στο εθνικό μητρώο». Ειδικά για τους μακεδόνες πολιτικούς πρόσφυγες του
εμφυλίου που είτε ήταν μέλη του ΔΣΕ είτε γιατί έφυγαν με την παρότρυνση του ΚΚΕ κύρια το
1948 που κατά κύριο λόγο ζουν στη γειτονική χώρα. Η ΑΝΤΙΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗ ΑΝΤΙΜΙΛΙΤΑΡΙΣΤΙΚΗ
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΘΗΝΑΣ έχει ξεκινήσει συλλογή υπογραφών και έγινε το Νοέμβριο ένα ταξίδι από
Αθηναίους συντρόφους και εμένα στη Φλώρινα, στα Μπίτολα και στα Σκόπια.
Πάρθηκε μια συνέντευξη από πολίτη του Ξινού Νερού Φλώρινας για το αυτονόητο δικαίωμα
επιστροφής των πολιτικών προσφύγων. Κατόπιν έγινε επίσκεψη στα γραφεία των πολιτικών
προσφύγων στα Μπίτολα όπου εκεί πάρθηκαν συνεντεύξεις από τον υπέργηρο Αλεξάνταρ Πόποφσκι
που κατάγεται από τη Φλώρινα, αλλά και από άλλους που κατάγονται από την Καστοριά. Κάναμε
μια επίσκεψη στο νεκροταφείο της πόλης όπου εκεί είδαμε τους τάφους των πολιτικών
προσφύγων που πέθαναν μακριά από τη γενέτειρά τους. Ένας μάλιστα συμμετείχε και στον
Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο.
Κατόπιν στα Σκόπια πάρθηκε συνέντευξη από την Γιουρούκοβα, αγωνίστρια του ΝΟΦ, του ΔΣΕ
και του ΚΚΕ, που συμμετείχε μέχρι το τέλος του Εμφυλίου πολέμου και κατόπιν της
οπισθοχώρησης μετά από το Μπουρέλι της Αλβανίας όπου έγινε ολομέλεια στάλθηκε με όλη την
ηγεσία του ΝΟΦ στη Σιβηρία.
Ακολούθησε πολιτική εκδήλωση με μια εισήγηση ιστορική εκείνης της περιόδου και κατόπιν
πάρθηκαν συνεντεύξεις από πολιτικούς πρόσφυγες άνδρες και γυναίκες.
Αυτό το τετράωρο υλικό συνεντεύξεων που συγκεντρώθηκε με τη βοήθεια και δύο συντρόφων από
την αντεθνικιστική οργάνωση LENKA της Δημοκρατίας της Μακεδονίας πρόκειται να γίνει και
να κυκλοφορήσει την άνοιξη του 2011 σε ένα ντοκιμαντέρ για να προβληθεί στα
Αντιρατσιστικά Φεστιβάλ και όχι μόνο.
Αυτή η επίσκεψη της ελληνικής αντιπροσωπείας φιλοξενήθηκε από τα ΜΜΕ της γειτονικής
χώρας, αλλά όχι και από τα ελληνικά ΜΜΕ.
Εξάλλου και αν υπήρχε σαν είδηση στην Ελλάδα μάλλον θα έμοιαζε με υστερία παρά σαν είδηση.
Η όλη επίσκεψη έγινε, γιατί είχε προηγηθεί Ερώτηση 5 βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ στην ελληνική
Βουλή για το δικαίωμα επιστροφής των πολιτικών προσφύγων του Εμφυλίου στα τέλη Οκτωβρίου
2010.
Η ερώτηση αυτή που απευθύνεται προς τους Υπουργούς Εσωτερικών και Εξωτερικών αναφέρει
μεταξύ άλλων:
«Η διάκριση αυτή που εξαίρεσε όλους τους αποκαλούμενους «μη «Έλληνες το γένος» Έλληνες
πολίτες αποτελεί σαφώς απαράδεκτη διάκριση λόγω εθνοτικής καταγωγής και δεν έχει
καταργηθεί ακόμα παρά τις επανειλημμένες δεσμεύσεις του ΠΑΣΟΚ και τις συστάσεις προς την
Ελλάδα Ευρωπαϊκών και διεθνών οργανισμών».
Στην ερώτηση αυτή όφειλαν οι αντίστοιχοι δύο υπουργοί να απαντήσουν μέσα σε ένα μήνα.
Όπως όμως είπαμε και προηγουμένως κράτησαν κι εδώ ΣΙΩΠΗ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟΥ. Αυτή είναι η
ευαισθησία της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Κάτι που ήταν αναμενόμενο για μένα, γιατί και σε
ερώτηση βουλευτών σε υπουργούς πριν κάνα δυο χρόνια από 3 βουλευτές του ΚΚΕ, το ίδιο
έκανε και η κυβέρνηση της ΝΔ. Εφόσον δεν απαντάνε οι υπουργοί και αν πραγματικά επιθυμούν
οι βουλευτές του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ την επιστροφή των πολιτικών προσφύγων του Εμφυλίου
μπορούν να βρουν τρόπο ώστε να τους αναγκάσουν να απαντήσουν. Μέσα σε τόσες ερωτήσεις,
επερωτήσεις, συζητήσεις για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες μπορεί να γίνει και αυτό.
Είναι απαραίτητο να γίνει σε ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ, έτσι όπως είχε γίνει κάποτε επί
Φλωράκη. Όλες οι άλλες ελάχιστες ενέργειες επί Παπαρήγα, ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ και ΣΥΡΙΖΑ ήταν πολύ
light.
Στις «ΘΕΣΕΙΣ» της ΚΠΕ του ΣΥΝ για το 6ο ΕΚΤΑΚΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ λέει  «… 5. Στο ίδιο πνεύμα
απαιτείται να μην καθυστερήσει άλλο η επίλυση της διαφοράς για το όνομα της ΠΓΔΜ, στο
πλαίσιο του ΟΗΕ, μιας λύσης σύνθετης ονομασίας με γεωγραφικό προσδιορισμό…». Αυτή η θέση
είναι απαράδεκτη για ένα αριστερό κόμμα, να ονομάζεται το γειτονικό κράτος (ΠΓΔΜ) έτσι
όπως το λέει η συντήρηση στην Ελλάδα. Να τι λέει και ο Σπύρος Καράβας: «Συμφώνησε ο
Συνασπισμός μαζί με τα υπόλοιπα κόμματα της Βουλής πλην του “πατριωτικού” ΛΑΟΣ τον όρο,
την προϋπόθεση, βάσει της οποίας η Ελλάδα θα αναγνώριζε τη γειτονική Δημοκρατία και ο
όρος αυτός ακούει στο κλισέ “γεωγραφικός προσδιορισμός”. Δεν θα σχολιάσω το ασόβαρο της
παραπάνω προϋπόθεσης. Πρέπει όμως να πω ότι αιφνιδιάστηκα όπως και πολλοί άλλοι σύντροφοι
από τη συγκεκριμένη θέση του Συνασπισμού» (Κυρ. Αυγή 9 Νοέ. 2008 σελ. 30 Ενθέματα).
Στο δισέλιδο αυτό άρθρο έχει και πολλά άλλα ενδιαφέροντα σημεία, όπως: «Ήδη από το
μακρινό 1877, ορισμένοι λόγιοι άνδρες του “ελληνισμού” προσπαθούσαν να πείσουν την κοινή
γνώμη ότι “οι Βουλγαρόφωνοι Έλληνες” – ένα πρωτότυπο κατασκευαστικό δημιούργημα του
ελληνικού αλυτρωτισμού – αυτοαποκαλούνται “Μακεδόνες” και ως τέτοιοι πρέπει να
εκλαμβάνονται».
Λίγο πιο κάτω αναφέρει: «Το γεγονός δηλαδή ότι μέχρι το 1912, το μόνο πολιτικό κίνημα
αυτοδιάθεσης που συγκροτήθηκε και εκδηλώθηκε στον μακεδονικό χώρο ήταν εκείνο της ΒΜΡΟ
[Βάτρεσνα Μακεντόνσκα Ρεβολουτσιόνα Οργκανιζάτσια = Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική
Οργάνωση (ΕΜΕΟ)]. Είτε στην καθαρά μακεδονική εκδοχή του είτε στη βουλγαρομακεδονική. Και
στις δύο εκδοχές του υπήρξε το αντίπαλο δέος για τις ελληνικές βλέψεις στον ίδιο χώρο.
“Έχομεν Σλαυϊκήν επανάστασιν εν Μακεδονία” δήλωνε ρητά ο Ίωνας Δραγούμης στον πατέρα του,
την εποχή του Ίλιντεν, του μακεδονικού εικοσιένα, το Ιούλιο του 1903. Διαπιστώνοντα
συγχρόνως ότι άπαντες οι σλαυόφωνοι πληθυσμοί ηκολούθησαν το Κομιτάτον [ΕΜΕΟ], ορθόδοξοι
και σχισματικοί, και οι πλείστοι εκουσίως.
Αντίθετα το ελληνικό και «ελληνίζον» στοιχείο της Μακεδονίας ούτε πριν την εμφάνιση της
ΕΜΕΟ (1893) ούτε κατόπιν συγκρότησε κάποιο πολιτικό κίνημα υπέρ της απαλλαγής από τον
τουρκικό ζυγό, υπέρ της αυτονόμησης της Μακεδονίας ή υπέρ της ένωσής της με την Ελλάδα».
«Για λόγους οικονομίας χώρου δεν θα αναφερθώ στη συγκλονιστική δεκαετία του ’40, όταν ο
γηγενής πληθυσμός της ελληνικής Μακεδονίας πλήρωσε τον μεγαλύτερο φόρο αίματος,
συστρατευόμενος κατά κύριο λόγο με τον ηττημένο του εμφυλίου. Η εκτόπιση του
σλαβομακεδονικού στοιχείου θεωρήθηκε, το 1949, ως η χρυσή ευκαιρία για να απαλλαγεί η
χώρα από τους “μη Έλληνες στην καταγωγή”, δηλαδή τους τέως “βουλγαρόφωνους Έλληνες”».
«Πρόσφατα σε τηλεοπτική συνέντευξη ο Κ. Μητσοτάκης το είπε ωμά, αν και σε άλλα
συμφραζόμενα: Είδαμε και πάθαμε να απαλλαγούμε απ’ αυτούς. δεν θα τους ξαναφέρναμε πίσω
απ’ το παράθυρο».
Το 2012 θα γιορτάσουν τα 100 χρόνια από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης και της
Μακεδονίας. Μάλλον και ο σημερινός δήμαρχος της Θεσσαλονίκης, ο Γ. Μπουτάρης, θα πατήσει
την πεπονόφλουδα και θα σπαταληθούν χρήματα και χρήματα για φιέστες.
Να τι λέει πάλι ο Σπ. Καράβας σε ένα άλλο του άρθρο πάλι στην ίδια εφημερίδα: (Κυρ. Αυγή,
22/6/2008 σελ. 28, Ενθέματα)  «Η επιχειρησιακή και απόρρητη στατιστική που συνέταξε το
ελληνικό προξενείο στη Θεσσαλονίκη, λίγους μήνες πριν την κήρυξη του πολέμου, είναι
αρκετά ενδεικτική. Μόνο το 13,2% του πληθυσμού της κατατάσσεται στην κατηγορία
“Έλληνες”.[…]
«Τι έγινε όμως στις 26 Οκτωβρίου στο μέτωπο της Θεσσαλονίκης;
–        Καταρχάς, ο τούρκος στρατηγός Ταχσίν πασάς δέχθηκε να συζητήσει τους όρους παράδοσης με
τους αντιπροσώπους του Διαδόχου.
–        Αφετέρου, ο βουλγαρικός στρατός, 20 χιλιόμετρα έξω από τη Θεσσαλονίκη, συναντήθηκε με
τον ελληνικό για να λάβει τη διαβεβαίωση από τον Διάδοχο ότι εντός της ημέρας εισέρχεται
τροπαιούχος στην πόλη. Παράλληλα, ο Κωνσταντίνος συμβούλεψε τον βούλγαρο στρατηγό
Τοντόροφ να αλλάξει πορεία και να κατευθύνει τον στρατό του όπου θεωρούσε ότι υφίσταται
πραγματική ανάγκη.
Με άλλα λόγια, ο Διάδοχος απέκρυψε από τον σύμμαχό του το σημαντικότερο: ότι επί δύο
μέρες – τουλάχιστον επίσημα – βρισκόταν σε διαδικασία διαπραγμάτευσης με τον κοινό εχθρό,
τον τούρκο στρατηγό. […] Απομονώνω δύο στοιχεία που έχουν ιδιαίτερη σημασία:
α) Κοινή συναινέσει Τούρκων και Ελλήνων, το πρωτόκολλο παράδοσης φέρει την πλαστή
ημερομηνία της 26ης Οκτωβρίου, ώστε να παραπλανηθούν οι Βούλγαροι για το τετελεσμένο του
πράγματος.
β) Η παράδοση από τον τούρκο στρατηγό έγινε χωρίς να δοθεί μάχη. Δηλαδή αντίθετα από τις
επιταγές του Κορανίου, να μην εκχωρούνται αμαχητί όσες χώρες κατακτήθηκαν με το σπαθί. […]
Ας πάμε τώρα σε ένα άλλο άρθρο πάλι του Σπ. Καράβα (Κυρ. Αυγή, 5/7/2009, σελ. 39,
Ενθέματα). Είναι ένα ντοκουμέντο – έκθεση «άκρως απόρρητη» ενδεκασέλιδη δακτυλογράφηση
του γραφείου Α2 της XVης Μεραρχίας: «… εν πρώτοις “να σταματήση η μετανάστευσις των
Εθνικοφρόνων κατοίκων των παραμεθορίων περιοχών” και εν δευτέροις “να επιτραπή η
μετανάστευσις των αναρχικών και Σλαυοφρόνων ει δυνατόν οικογενειακώς”, «… ενώ θα
τυγχάνουν του ευεργετήματος της απόκτησης διαβατηρίου οι θιασώτες του παραπετάσματος
“αναρχικοί”, καθώς και οι επιρρεπείς στα δολάρια και στην αυτονομιστική προπαγάνδα εκ
Καναδά “σλαυόφρονες” αυτονομιστές», «Να παραχωρούνται τα καλλίτερα κτήματα της περιοχής
και εις έκτασιν 50-60 στρέμματα [στους εποίκους]. Διότι μόνον τότε θα εγκατασταθώσι καλοί
Έλληνες οίτινες με την ευημερίαν των και το φρόνημα των θα επιβληθώσιν ευχερώς επί των
εντοπίων Σλαυοφρόνων και μόνον δια του μέτρου τούτου θα καταστώσιν βαθμιαίως τα χωρία
ταύτα Ελληνικά από Εθνικής απόψεως».
Αλλά ας δούμε και το άρθρο του Τάσου Κωστόπουλου, όπου αναφέρεται (εφ. Αυγή, Κυρ.
5/7/2009 σελ. 30 Ενθέματα)  ότι «Το ρεπορτάζ … δημοσιεύθηκε στον Ριζοσπάστη σε 13
συνέχειες μεταξύ 22 Οκτωβρίου και 4 Νοεμβρίου 1933, με το γενικό τίτλο “Η Μακεδονία κάτω
από το ζυγό της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας”, «Το φθινόπωρο του 1933, ο Ν. Κοντός
επισκέφθηκε τον τότε νομό Φλώρινας (επαρχίες Φλωρίνης και Καστοριάς) και τις επαρχίες
Εδέσσης κι Αλμωπίας του νομού Πέλλης. Στην Έδεσσα κρατήθηκε χωρίς συγκεκριμένη αιτία για
μερικές ώρες στο αστυνομικό τμήμα της πόλης, ενώ παρόμοια ανεπιτυχή απόπειρα αναφέρει και
κατά την παραμονή του στη Φλώρινα», «Το ρεπορτάζ του Ριζοσπάστη κάνει, αντίθετα, λόγο για
μακεδονική εθνότητα, διακριτή από τους Βουλγάρους, σε όλη την πάλαι ποτέ ενιαία
Μακεδονία. Όσο για τη γλώσσα των σλαβόφωνων μακεδόνων, αυτή αναφέρεται σταθερά ως
“μακεδονική” και μία τουλάχιστον φορά, ως “μακεντόνσκυ” (31.10.1933).
Και ο αριστερός Ευτύχης Μπιτσάκης ονομάζει τη χώρα αυτή σε άρθρο του στην εφημερίδα
«Εποχή» την Κυριακή 2 Νοεμβρίου 2008 FYROM (Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της
Μακεδονίας). Αναγνωρίζει ότι: «Ο χώρος που αντιστοιχούσε στην ιστορική Μακεδονία κόπηκε
στα τρία: ελληνική Μακεδονία, βουλγαρική, με αποτέλεσμα οι Σλαβομακεδόνες να περιοριστούν
κυρίως στη μετέπειτα FYROM». Στο τέλος του άρθρου του ζητά από την ελληνική κυβέρνηση:
«Να επιτρέψει τον επαναπατρισμό όσων Σλαβομακεδόνων το επιθυμούν και να τους αποδώσει τις
δεσμευμένες περιουσίες τους. Ως προς την ύπαρξη μακεδονικής μειονότητας: ας δουν πόσοι
και πού είναι, και τότε να δοθεί λύση με βάση το διεθνές δίκαιο».
Το ερώτημα είναι κατά πόσο ο καθηγητής  Ευ. Μπιτσάκης αγωνίζεται για τον επαναπατρισμό
πολιτικών προσφύγων;
Το ζήτημα είναι να αγωνιστεί η ελληνική αριστερά πρώτα και κύρια ενάντια στους εγχώριους
εθνικιστές που σπέρνουν το δηλητήριό τους στα σχολεία, το στρατό, στις παρελάσεις.
Αμέτρητες οι παρελάσεις στην Ελλάδα. 28 Οκτωβρίου, 25 Μαρτίου, απελευθέρωση της κάθε
πόλης από τον τουρκικό ζυγό. Για την απελευθέρωση από τον Άξονα καμία παρέλαση, καμία
εκδήλωση. Έτσι έχουμε από τη νομαρχία Θεσσαλονίκης στις 3 Μαρτίου 2009 επί Π. Ψωμιάδη
προς τα σχολεία και πολιτιστικούς συλλόγους με θέμα: «Εορταστικές εκδηλώσεις 25η Μαρτίου
1821», ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ. «Σήμερα η ιστορία επαναλαμβάνεται. Εμείς οι Μακεδόνες, τα
γνήσια τέκνα του Μ. Αλεξάνδρου δεχόμαστε απειλές και πιέσεις στις οποίες δεν πρέπει επ’
ουδενί να ενδώσουμε».
Ο Ψωμιάδης δεν μας εξηγεί από ποιον απειλείται, αν απειλείται από τον στρατό των 8.000
της Δημοκρατίας της Μακεδονίας ας μας το πει. Αν απειλείται από το ΝΑΤΟ να πει τότε στο
κόμμα του τη ΝΔ και το ΛΑΟΣ να βάλουν θέμα να φύγει η Ελλάδα από το ΝΑΤΟ.
Η Θεσσαλονίκη πάντα μετά το 1912 είχε ακροδεξιούς που πάντα εμφανίζονταν με διαφορετικά
ρούχα. Ακροδεξιοί ήταν κι εκείνοι της χούντας, ακροδεξιοί κι εκείνοι της 3Ε. Να τι λέει
σ’ ένα άρθρο ο Αντ. Ρακόπουλος, αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης στην εφημ. «ΛΑΪΚΟΣ
ΔΡΟΜΟΣ» «Στη χώρα μας είχαμε τους τριεψιλίτες (Ε.Ε.Ε.) που είχαν στεριώσει στη Μακεδονία.
Στην Αθήνα δεν μπορούσαν γιατί ομάδες κομμουνιστών δρούσαν σε όλες τις περιοχές της και
πιο εντατικά στο Βύρωνα και στη Βάθη απ’ ό,τι θυμάμαι», «Τέτοιο ήταν το ξύλο που δεν
ξανασκέφτηκαν να κατέβουν στην Αθήνα».

*Η εισήγηση αυτή ήταν η τοποθέτηση του εκπροσώπου του περιοδικού «ΛΟΖΑ» σε εκδήλωση –
συζήτηση για την ιστορία του «ανύπαρκτου» Μακεδονικού Έθνους από την πολιτική ομάδα
«ΚΟΚΚΙΝΗ ΟΡΧΗΣΤΡΑ» στις 15 Γενάρη 2011 στη Θεσσαλονίκη.

Σχόλια

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Loading…

0

Κατέρρευσε κατά τη διαρκεια συνέντευξης τύπου απεργός πείνας-Δεν φοβόμαστε να πεθάνουμε λένε οι απεργοί

Συναυλία αλληλεγγύης στους 300 απεργούς πείνας στη Θεσσαλονίκη