Πότε παραδέχεσαι ότι χάνεις;

Αν υπήρχε ένας φόβος στα στελέχη του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ από την αρχή αυτής ιδιόμορφης συγκυβέρνησης ήταν ότι ο Σαμαράς κάποια στίγμη θα απασφάλιζε και θα έκανε κάτι –δεν ξέρουμε τι ακριβώς- που θα ήταν ολίγον επικίνδυνο και σίγουρα δεν θα είχε καμία κοινωνική νομιμοποίηση. Μάλιστα λίγες μέρες πριν το κλείσιμο της ΕΡΤ με απορία τα ίδια στελέχη αναρωτιούνταν πως δεν έχει συμβεί αυτό ακόμη, γιατί στην πορεία εκτός από τον Αντωνάκη της ΠΟΛΑΝ, γνώρισαν και τον Χρύσανθο και τον Φαήλο και τον gmourout που μαλώνει στο twitter.
 
Έλεγαν τότε, πως όταν αυτό συμβεί –και εύχονταν να είναι μακριά- τα πράγματα θα είναι απλά. Με την ίδια υπεύθυνη στάση που συμμετείχαν στην κυβέρνηση, θα καταγγείλουν την –ο λαός δεν ξεχνά- δεξιά και θα αποχωρήσουν για να αναζητήσουν την τύχη τους στους «ελαιώνες». Και κάποιοι μήνες θα έχουν περάσει και οι συνιστώσες δεν θα τα έχουν βρει και ο κόσμος που θα πάει, θα έχει συνηθίσει να ζει με τα λίγα.
 
Αν υπήρχε ένας φόβος στο επιτελείο των ψυχοπαθών του Μαξίμου από την άλλη, ήταν πως οι φλώροι του ΠΑΣΟΚ και πολύ περισσότερο της ΔΗΜΑΡ κάποια στιγμή θα λακίσουν και δεν θα ψηφίσουν το κλείσιμο μιας ΔΕΚΟ, δεν θα υπογράψουν την 50η πράξη νομοθετικού περιεχομένου ή ένα πρωί που θα τους αναζητήσει ο Σαμαράς στο τηλεφώνο θα ακούσει ένα αυτόματο μήνυμα που θα αναγγέλλει ότι μαγαζί παραμένει κλειστό μέχρι νεοτέρας.
 
Σε οποιαδήποτε από τις παραπάνω περιπτώσεις, όπως συμβαίνει σε όλες τις κανονικές δυτικές δημοκρατίες ο κυβερνητικός σχηματισμός θα έσπαγε, οι εκλογές θα γίνονταν και με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θα είχαμε μια καινούργια κυβέρνηση.
 
Το μόνο που δεν υπολόγισαν σωστά ούτε οι μεν, ούτε οι δε, ήταν ότι όλα αυτά συμβαίνουν σε μια κανονική αστική δημοκρατία, που οι κυβερνήσεις πέφτουνε, αλλά η δημοκρατία μένει. Που υπάρχει ένα ένστικτό ή πολιτικό κριτήριο αυτοπροστασίας, που οι κυβερνήσεις όταν πρέπει να διαλυθούν, το κάνουν. Που η ήττα όταν είναι ξεκάθαρη γίνεται παραδεχτή και έρχεται η ομαλή μετάβαση.
 
Το άλλο μοντέλο είναι αυτό που κλείνεσαι στα ανάκτορα και θεωρείς πως μπορείς να κυβερνάς, μέχρι να σε κρεμάσουν αυτοί που μόλις έχουν σπάσει τις πόρτες. Είναι το μοντέλο που ένας λαός βαφτίζεται από αλήτης έως βολεμένος, που η πληροφόρηση μπλοκάρεται, που η βουλή γίνεται διακοσμητική και οι αποφάσεις ανακοινώνονται με διαγγέλματα.
 
Σε μια κανονική δημοκρατία ένας πρωθυπουργός που αποφάσιζε το κλείσιμο της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης θα έπεφτε εκ των έσω. Ένας πρωθυπουργός που δεν  θα κατάφερνε να την ανοίξει με οποιονδήποτε τρόπο μετά από μια εβδομάδα θα παραιτούνταν. Ένας πρωθυπουργός όμως που παρακολουθεί μέσω internet την κατηλλειμένη τηλεόραση  να τον κατηγορεί ολόκληρα 24ωρα για δημοκρατική εκτροπή δεν έχει καταλάβει τίποτα.
 
Δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι έχασε, ότι κι ακόμη και αν καταφέρει να ξεπεράσει αυτό το εμπόδιο, ένα άλλο θα παρουσιαστεί και έπειτα ένα άλλο…  Γιατί θέλει και λίγο να σε αγαπάει ο κόσμος. Να μην σε θεωρεί κακό. Γιατί οι κακοί είναι αυτοί που δεν αναγνωρίζουν ότι χάνουν, που συνεχίζουν να θεωρούν τους εαυτούς νικητές, όσο καταφέρνουν με οποιοδήποτε τρόπο να επιβάλλονται.
 
Σε αυτές τις περιπτώσεις όμως η πτώση μπορεί να είναι αργή, αλλά η πρόσκρουση πάντα βάρβαρη και εκκωφαντική.
 
ΥΓ: Οι στρατηγοί του αρχηγού έχουν πολλά περιθώρια να αυτομολήσουν μέχρι την τελευταία στιγμή. Αν σπάσει ο διάολος το ποδάρι του όμως και τους πετύχεις στα ανάκτορα…

Σχόλια

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Loading…

0

ΕΣΗΕΜ-Θ: Σε αναστολή οι κινητοποιήσεις για ΕΡΤ

ΕΡΤ3: Εσείς θα μείνετε σιωπηλοί;