Όλο και περισσότεροι μετανάστες δίπλα στους απεργούς πείνας

Το αίτημα για νομιμοποίηση αποτελεί από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 το βασικό αίτημα του μεταναστευτικού κινήματος στην Ελλάδα. Ήταν το αίτημα των πρώτων αντιρατσιστικών κινητοποιήσεων, το πρόγραμμα πάλης των πρώτων συλλόγων που συγκροτήθηκαν τότε μέσα στη βάρβαρη ατμόσφαιρα του ’90, το πρόταγμα των στεκιών και των χώρων που οι μετανάστες ξεκίνησαν να κοινωνικοποιούνται, να πολιτικοποιούνται και να οργανώνονται.

Οι προηγούμενες διαδικασίες νομιμοποίησης

Μέσα από αυτούς τους πρώτους αγώνες, έγινε αποδεκτή για πρώτη φορά η έννοια του νόμιμου μετανάστη, για να ακολουθήσουν τέσσερις διαδοχικές διαδικασίες νομιμοποίησης, με τελευταία αυτή του 2005. Οι διαδικασίες αυτές έθεταν αυστηρούς όρους και  προϋποθέσεις, κυρίως όσο αφορά τον τρόπο εισόδου στη χώρα και τον αριθμό των ενσήμων που έπρεπε να συγκεντρώσουν οι μετανάστες για να αποδείξουν ότι εργάζονται (τα ένσημα αυτά φυσικά οι μετανάστες αναγκάστηκαν να τα εξαγοράσουν, αφού ως παράνομοι δουλεύαν αναγκαστικά μαύροι και ανασφάλιστοι). Οι όροι αυτοί, μαζί με τις τεράστιες εισφορές και την εξοντωτική γραφειοκρατία, απέκλεισαν πολλούς μετανάστες από αυτές τις διαδικασίες νομιμοποίησης. Μετά το 2005 ωστόσο, το μεγαλύτερο μέρος τους κατάφερε να αποκτήσει ένα -επισφαλές έστω- νόμιμο καθεστώς.

Τα επόμενα χρόνια όμως, η οικονομική κρίση και η ανεργία καθιστούσε αδύνατη την ανανέωση της άδειας παραμονής, της γνωστής πράσινης κάρτας, αφού ελάχιστοι μπορούσαν πια να αγοράσουν τα 200 ένσημα που χρειαζόταν. Μεγάλο μέρος λοιπόν των προσωρινά νομιμοποιημένων προστέθηκαν σε αυτούς που είχαν αποκλειστεί από την αρχή. Αργότερα προστέθηκαν και κάποιοι που ήρθαν για να μείνουν μόνιμα και να εργαστούν στην Ελλάδα μετά το 2005, καθώς, όπως είναι γνωστό, δεν υπάρχει κανένας τρόπος να μεταναστεύσει κάποιος νόμιμα στη χώρα μας (αυτοί βέβαια δεν πρέπει να συγχέονται με τις χιλιάδες των προσφύγων που αναγκάζονται να περάσουν στην Ελλάδα στο δρόμο τους προς την Ευρώπη και εγκλωβίζονται εδώ εξαιτίας της Συνθήκης του Δουβλίνου και των κλειστών ενδοευρωπαϊκών συνόρων).

Έτσι, η πλειοψηφία πια των μεταναστών που ζουν και εργάζονται εδώ και χρόνια στην Ελλάδα, έχουν μείνει χωρίς χαρτιά, με τα γνωστά αποτελέσματα: μαύρη και ανασφάλιστη εργασία, αποκλεισμός από κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα, γκετοποίηση κοκ.

Το αίτημα των απεργών

Το αίτημα της νομιμοποίησης τους, πιο επιτακτικό από ποτέ, βγαίνει σήμερα στο προσκήνιο με τη μαζική απεργία πείνας των 300 μεταναστών. Το ίδιο αίτημα αφορά όχι μόνο τους 300, αλλά εκατοντάδες χλιάδες μετανάστες που ζουν και εργάζονται μόνιμα στην Ελλάδα. Οι ίδιοι οι απεργοί μάλιστα, δεν διεκδικούν τη δική τους νομιμοποίηση, αλλά τη νομιμοποίηση όλων των μεταναστών. Οι υστερικές φωνές που ακούγονται, τόσο από τα ΜΜΕ όσο δυστυχώς και από την κυβέρνηση, ότι η “Ελλάδα δεν χωρά άλλους μετανάστες”, δεν έχουν να κάνουν τίποτα με τη διεκδίκηση των ανθρώπων αυτών: το ερώτημα είναι αν οι μετανάστες που υπάρχουν ήδη θα μένουν παράνομοι ή νόμιμοι. Εκτός αν πιστέψουμε ότι η κυβέρνηση σχεδιάζει όντως τη δική της Τελική Λύση, με την  απέλαση 500.000 ανθρώπων.

Στην προσπάθεια της να απομονώσει και χτυπήσει τους απεργούς, η κυβέρνηση προσπάθησε επίσης να διασπάσει τους ίδιους τους μετανάστες σε νόμιμους και παράνομους, υποσχόμενη φρόντιδα για τους πρώτους και απέλαση για τους δεύτερους. Την ημέρα της κρίσης της νομικής, ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη (και του μετανάστη) Χρ. Παπουτσής μάζεψε, τους έστησε γύρω του σε μια τριτοκοσμική, πατερναλιστική φωτογραφία, “εκπροσώπους των νόμιμων μεταναστών”, οι οποίοι κάλεσαν τους απεργούς να υποχωρήσουν.

Στην πραγματικότητα, οι “εκπρόσωποι” αυτοί εκπροσωπούσαν πολύ λίγα πράγματα. Ανάμεσα στους δεκάδες συλλόγους μεταναστών που υπάρχουν στην Αθήνα, πολλοί από αυτούς είναι στημένοι από τις αντίστοιχες πρεσβείες και βρίσκονται σε ανοιχτή γραμμή με την κυβέρνηση, εξασφαλίζοντας όχι τις ανάγκες των μεταναστών, αλλά τα συμφέροντα μιας μικρής γραφειοκρατίας που τα διοικεί. Σε αυτές τις περιπτώσεις, οι κοινότητες αναγκάζονται να χωριστούν σε δυο και τρεις διαφορετικούς συλλόγους, όπως άλλωστε γίνεται με όλα τα κοινωνικά κινήματα.

Η συμπαράσταση των μεταναστευτικών κοινοτήτων

Πέρα λοιπόν από τα “παιδιά” του κ. Παπουτσή, υπάρχουν πολλές άλλες κοινότητες και σύλλογοι, οι οποίοι βλέπουν στην απεργία πείνας των 300 ένα ακόμα βήμα στον αγώνα τους για νομιμοποίηση και δικαιώματα. Χαρακτηριστική η σημερινή δήλωση αλληλεγγύης στους μετανάστες-απεργούς πείνας από τη “Μεταναστευτική Συμμαχία”, η οποία αποτελείται από μερικούς από τους πιο παλιούς και μαζικούς συλλόγους μεταναστών της ΑΘήνας, όπως η Ένωση Φιλιππινέζων Εργαζομένων Κασάπι, η Ένωση Αφρικανών Γυναικών, η Κίνηση Action Congo, η Σομαλική Κοινότητα, και ο Πολιτιστικός Σύλλογος Μπανγκλαντές Ντοέλ.

Με τη δήλωσή τους οι παραπάνω κοινότητες καλωσορίζουν θερμά τους 300 μετανάστες που κατέφτασαν από την Κρήτη για να θέσουν τα αιτήματά τους ενώπιον της ελληνικής κυβέρνησης, στηρίζουν ολόψυχα τον αγώνα τους και συντασσόνται με το αίτημα τους για νομιμοποίηση όλων των μεταναστών χωρίς χαρτιά. Χαρακτηρίζουν την πράξη τους ως γενναία, η οποία αξίζει την αμέριστη συμπαράσταση όχι μόνο των μεταναστών, αλλά κυρίως των ελλήνων εργατών, ενώ τονίζουν με θάρρος ότι η επιλογή της Νομικής Σχολής- ενός θεσμού που κατεξοχήν εκπαιδεύει και διαπλάθει τους νομοθέτες και τους νομικούς- ήταν ιδιαίτερα εύστοχη.

Χαρακτηριστικά αναφέρουν ότι η νομιμοποίηση χωρίς προϋποθέσεις, είναι ακριβώς αυτό που ζητάνε χιλιάδες μετανάστες χωρίς χαρτιά. Το ότι αυτή η απεργία πείνας παρουσιάζεται σαν παράνομη πράξη, συνεχίζουν, δεν πρέπει να μας εκλήσσει διότι συνάδει με τη γενική στάση ενάντια στην παρουσία των μεταναστών και των προσφύγων στην Ελλάδα.

Οι μετανάστες της Θεσσαλονίκης

Στην ίδια πορεία άρχισουν να κινούνται ήδη οι μετανάστες και οι πρόσφυγες της Θεσσαλονίκης. Από την πρώτη ημέρα άφιξης των απεργών πείνας, την έμπρακτη αλληλεγγύη τους εξέφρασαν οι ένοικοι του Ξενώνα Προσφύγων, οι οποίοι μάλιστα ανέλαβαν τα τελευταία γεύματά τους πριν την έναρξη της απεργίας. Μαζί τους, την έμπρακτη υποστήριξη τους, με τη συμμετοχή τους στις βάρδιες περιφρούρησης και τις κινητοποιήσεις, εξέφρασαν και δεκάδες άλλοι πρόσφυγες και μετανάστες από το Αφγανιστάν, την Τουρκία, το Ιράν, το Μπαγκλαντές και τη Σενεγάλη, οι οποίοι συμμετέχουν ενεργά μέσα από το Στέκι Μεταναστών, την Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία και άλλους αλληλέγγυους χώρους.

Ο Σύλλογος Αλβανών Μεταναστών Μητέρα Τερέζα εξέφρασε επίσης από την πρώτη ημέρα την ολόπλευρη συμπαράστασή του στην απεργία πείνας, συμμετέχοντας μάλιστα στην ανοιχτή συνέλευση της πρωτοβουλίας αλληλεγγύης.

Σήμερα, την αλληλεγγύη τους και τη συμπαράστασή τους στους απεργούς πείνας εξέφρασαν τα μέλη του Εθελοντικού Σχολείου Μεταναστών “Οδυσσέας”, του παλιότερου και μαζικότερου σχολείου ελληνικών για μετανάστες στην πόλη. Στην ανακοίνωσή τους αναφέρουν ότι αρνούνται την “προσπάθεια της Κυβέρνησης, ενός μεγάλου μέρους των ΜΜΕ, πολιτικών κομμάτων, φασιστικών/εθνικιστικών οργανώσεων και παρακρατικών ομάδων να στοχοποιήσουν τους μετανάστες και τους πολιτικούς και οικονομικούς πρόσφυγες ως υπεύθυνους για τη φτώχεια, την ανεργία και την εγκληματικότητα.” Η νομιμοποίηση των μεταναστών αναφέρουν, “θα ωφελήσει πολλαπλά όχι μόνο τους ίδιους, αλλά και το σύνολο του λαού, εκτός φυσικά από όσους θησαυρίζουν από τον ιδρώτα τους και από όσους επενδύουν στην ξενοφοβία για να στρέφουν την προσοχή της κοινής γνώμης μακριά από τα αληθινά προβλήματα και τους πραγματικούς υπεύθυνους.”

Με βάση αυτή την κινητικότητα, στην πορεία της Πέμπτης αναμένεται να υπάρχει ισχυρή παρουσία μεταναστευτικού μπλοκ. Επίσης, με πρόταση της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης, την Παρασκευή το βράδυ οργανώνεται στο Εργατικό Κέντρο ανοιχτή μεταναστευτική συνέλευση για τη στήριξη της απεργίας.

 

 

Σχόλια

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Loading…

0

Να αποπεμφθούν από τις θέσεις τους για ρατσιστικές δηλώσεις η Α. Νταλάρα και η Φ.Πιπιλή ζητάει το ΕΠΣΕ

Ούτε ο Μουμπάρακ παραιτείται , ούτε ο λαός