in

Οι φοιτητές/τριες ξανά στο προσκήνιο- Απειλή για τη κυβέρνηση

Οι φοιτητές/τριες ξανά στο προσκήνιο- Απειλή για τη κυβέρνηση

Ο αυταρχισμός ποτέ δεν πέρασε στη τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ακόμα και στα πιο δύσκολα χρόνια της χούντας, οι φοιτητές άναψαν τη φλόγα της εξέγερσης και έδειξαν το δρόμο άοπλοι μπροστά στις ερπύστριες των τανκς. Και το πλήρωσαν με αίμα. Στα χρόνια της μεταπολίτευσης τα πανεπιστήμια αποτέλεσαν πυξίδα για τους αγώνες ενάντια στην διάλυση του δημόσιου πανεπιστημίου και την εφαρμογή αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων. Όπως και οι προκάτοχοί τους, οι εικοσάρηδες δεν μάσησαν στις επικλήσεις επιστροφής στην “τάξη” και την “ομαλότητα”. Οι ανούσιες προτροπές να ασχολούνται μόνο με τα μαθήματά τους, η προπαγάνδα για “άπλυτους ταραξίες” αλλά και η προσπάθεια διάλυσης των φοιτητικών συλλόγων από τις κυβερνητικές παρατάξεις που αντιπρότειναν ελκυστικά πάρτι και αργότερα μια θέση στο γραφείο κάποιου βουλευτή ή και στο δημόσιο δεν κατάφεραν ποτέ να σβήσουν τη φλόγα στα μάτια των νέων ανθρώπων.

Οι δραστήριες άλλοτε μειοψηφίες, σίγουρα πολύ περισσότερο “πλειοψηφίες” από διορισμένους πρυτάνεις, πολλές φορές κατάφεραν να συγκροτήσουν τεράστια κινήματα υπεράσπισης του πανεπιστημίου. Με την απουσία της πλειοψηφίας των -τάχα μου- διανοούμενων δασκάλων τους. Άλλωστε πολλοί από εκείνους δεν προλάβαιναν να διδάσκουν, να δουλεύουν παράλληλα στα προσωπικά τους γραφεία ή και να παίρνουν δεκάδες προγράμματα με παχυλές αμοιβές. Μπόνους γιατί επιτέλεσαν το ρόλο τους, όταν υπέγραψαν το κοινωνικό συμβόλαιο με το ΠΑΣΟΚ μετά τη δεκαετία του ’90. Οι εικοσάρηδες που δεν μάσησαν τα έβαλαν με κυβερνήσεις και οδήγησαν ακόμη και στην μετανάστευση σειρά υπουργών παιδείας. Άλλωστε το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου Παιδείας είναι από τα πιο “καυτά” που έχει να διαχειριστεί κάποιο μέλος της κυβέρνησης. Από το “λεφτά για τη παιδεία” στο “κάτσε καλά γεράσιμε” και σήμερα στη “φορτσακειάδα”.

Καζάνι που βράζει είναι ο χώρος της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης σε όλη τη χώρα μετά από τις πρωτοφανείς κινήσεις των νέων -διορισμένων- πρυτάνεων σε πλήρη σύμπνοια με τις κυβερνητικές επιταγές. Πρυτάνεις που καλούν τα ΜΑΤ. Αντιπρυτάνεις που θεωρούν πως πρέπει όσοι είναι σε θέσεις εξουσίας να φασιστοποιηθούν και να δίνουν και καμιά σφαλιάρα. Συνεδριάσεις εν κρυπτώ, με τηλεδιάσκεψη και με μέλη της συγκλήτου να κρύβονται σε διάσπαρτες αίθουσες σε όλα τα κτίρια του πανεπιστημίου. Καθηγητές πανεπιστημίου που θέλουν να επιβάλλουν το δόγμα του νόμου και της τάξης απέναντι στους φοιτητές τους. Η πιο καθαρή ομολογία της αποτυχίας τους ως εκπαιδευτικοί και της πιο ξεκάθαρης επιλογής στρατοπέδου στη σημερινή κρίση.

Ευτυχώς σήμερα, έξι χρόνια μετά την έναρξη της κρίσης και τη μεγάλη νεολαϊιστικη εξέγερση του 2008, οι φοιτητές και οι φοιτήτριες φαίνεται πως έχουν ξεκινήσει να επιστρέφουν στο προσκήνιο. Οι φοιτητές στη Θεσσαλονίκη, κατάφεραν να φέρουν στο φως της δημοσιότητας τις φασίζουσες απόψεις του αντιπρύτανη του ιδρύματος -πρακτικές που χαρακτηρίζουν το σύνολο αυτής της νέας πρυτανείας με τις εν κρυπτώ συγκλήτους- και να τον …παραιτήσουν. Οι φοιτητές στην Αθήνα παρά το πρωτοφανές, για τα δεδομένα του δημόσιου πανεπιστημίου, μέγεθος της καταστολής συνεχίζουν τις κινητοποιήσεις και τις καταλήψεις με μαζικές συνελεύσεις, αποδεικνύοντας πως ο διάλογος στους συλλόγους φοιτητών δεν μπορεί να αντικαταστασθεί από μια αποστεωμένη από κάθε έννοια δημοκρατίας ιντερνετική ψηφοφορία. Ο Φορτσάκης και ο Λοβέρδος έχουν επιλέξει ένα πολύ επικίνδυνο δρόμο αυταρχισμού και για αυτό δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα ακολουθήσουν το δρόμο των προκατόχων τους πολύ σύντομα και μαζί τους και το σύνολο της κυβέρνηση των μνημονίων και της εξαθλίωσης. 

Σχόλια

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Loading…

0

Καραπαπαχελάς. Του Γιώργου Ανανδρανιστάκη

Εκδήλωση «Κρίση-Χρέος-Τράπεζες. Πολιτικές προεκτάσεις»