in

Η τραγωδία του Μποπάλ

Η τραγωδία του Μποπάλ

Τα ξημερώματα της 3ης Δεκεμβρίου του 1984, πάνω από μισό εκατομμύριο άνθρωποι εκτέθηκαν σε 40 τόνους ισοκυανικού μεθυλίου, καθώς και σε άλλες τοξικές ουσίες, έπειτα από μαζική διαρροή που σημειώθηκε στο εργοστάσιο εντομοκτόνων της Union Carbide India Limited, στην πόλη Μποπάλ.

Τα ακριβή αίτια της διαρροής δεν έγιναν ποτέ γνωστά.  Σύμφωνα, πάντως, με σχετικό Ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου , η ινδική Union Carbide, αν και θυγατρική της αμερικανικής πολυεθνικής Union Carbide Corporation, δεν εφάρμοσε ποτέ τα ίδια πρότυπα ασφαλείας κατά το σχεδιασμό ή τη λειτουργία του εργοστασίου της Μποπάλ όπως είχε κάνει στα εργοστάσια των ΗΠΑ. «Ειδικότερα, δεν υπήρχε στη Μποπάλ σφαιρικό πρόγραμμα ή σχέδιο έκτακτης ανάγκης για την προειδοποίηση των τοπικών κοινοτήτων για διαρροές», και αυτό μάλιστα παρά  τις προειδοποιήσεις – ήδη από το 1982 – για τα σοβαρά προβλήματα ασφαλείας του συγκεκριμένου εργοστασίου. Αξίζει να σημειωθεί πως μεταξύ των μετόχων της ινδικής θυγατρικής ήταν και η ίδια η κυβέρνηση της χώρας.

Άγνωστος παραμένει σε μεγάλο βαθμό και ο αριθμός των θυμάτων της διαρροής. Μόνο τις πρώτες  2-3 μέρες περισσότεροι από 7.000 άνθρωποι πέθαναν και πολύ περισσότεροι τραυματίστηκαν, ενώ τα επόμενα 20 χρόνια 15.000 έως και 30.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από ασθένειες που σχετίζονται με τη διαρροή των τοξικών ουσιών. Μέχρι σήμερα, οι χημικές ουσίες τις οποίες άφησε πίσω της η Union Carbide εξακολουθούν να δηλητηριάζουν τον εφοδιασμό με νερό, προκαλώντας καρκίνο και αναπηρίες κατά τη γέννηση.

Είναι ενδεικτικό πως  15 χρόνια μετά το ατύχημα, το 1999, εξετάσεις στα υπόγεια ύδατα και στα ύδατα πηγαδιών κοντά στον τόπο της διαρροής αποκάλυπταν την παρουσία υδραργύρου σε επίπεδα από 20.000 έως 6 εκατομμύρια φορές ανώτερα των αναμενομένων, ενώ παράλληλα ανιχνεύθηκε τριχλωροαιθένιο (ουσία που έχει αποδειχθεί ότι βλάπτει την ανάπτυξη των εμβρύων) σε επίπεδα 50 φορές ανώτερα των ορίων ασφαλείας της Υπηρεσίας Προστασίας Περιβάλλοντος των ΗΠΑ.

Και αν τα στοιχεία αυτά αποκαλύπτουν ένα μέρος της τραγωδίας, η ατιμωρησία και η άρνηση της ινδικής κυβέρνησης να προχωρήσει στην άμεση και ουσιαστική ανακούφιση των πληγέντων έρχεται να συμπληρώσει το παζλ της ιστορία της μεγαλύτερης βιομηχανικής καταστροφής που σημειώθηκε στην ανθρώπινη ιστορία.

«Προδοσία»

Το 1989 η Union Carbide και το ινδικό παράρτημά της συμφώνησαν σε νομικό διακανονισμό με την ινδική κυβέρνηση, καταβάλλοντας 470 εκατ. δολάρια για την κάλυψη όλων των αξιώσεων. Ο διακανονισμός αυτός επιβεβαιώθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο της Ινδίας και το ποσό κατεβλήθη πλήρως στην ινδική κυβέρνηση αμέσως μετά την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Σύμφωνα με καταγγελίες, ωστόσο, το ποσό των 470 εκατ. δολαρίων, μετά την πληρωμή της αμοιβής των δικηγόρων – αλλά και την πληρωμή ποσών για δωροδοκία διεφθαρμένων ινδών αξιωματούχων – περιορίστηκε στο γελοίο ποσό των 300 δολαρίων για κάθε θύμα της καταστροφής, ποσό ανεπαρκές ακόμη και για να καλύψει τα βασικά τους ιατρικά έξοδα.

Την ίδια ώρα, μάλιστα, τα χρήματα που προορίζονταν για 105.000 θύματα διανεμήθηκαν στον υπερπενταπλάσιο αριθμό νεκρών, τραυματιών και αναπήρων, ενώ η πληρωμή των ελάχιστων αυτών χρημάτων άρχισε να καταβάλλεται μόλις το 1992.

Αξίζει να σημειώσουμε πως μετά την εξαγορά της Union Carbide από την Dow Chemicals το 2001, έναντι άνω των 10 δισεκ. δολαρίων, οι νέοι ιδιοκτήτες αρνήθηκαν να καθαρίσουν τη θέση στη Μποπάλ, η οποία εξακολουθεί να μολύνει το περιβάλλον, καθώς και να χρηματοδοτήσουν την ιατρική περίθαλψη των παθόντων.

Περνώντας, τέλος, στο δικαστικό σκέλος της υπόθεσης, το 2010 ανακοινώθηκε η ετυμηγορία, σύμφωνα με την οποία κρίθηκαν ένοχοι 7 Ινδοί, ανώτερα στελέχη  της θυγατρικής, την ώρα που δεν υπήρξε καμία αναφορά στον Warren Anderson, τότε πρόεδρο της αμερικανικής μητρικής, ο οποίος εμφανίστηκε σε πρώτη φάση ως κατηγορούμενος και έπειτα ως φυγόδικος. Η ποινή για «ανθρωποκτονία από αμέλεια» ήταν μόλις δύο χρόνια κάθειρξης και πρόστιμο 100.000 ρουπίες (μεταξύ 1.500 και 2.000 δολαρίων).

Πηγή: thepressproject.gr

Σχόλια

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Loading…

0

Θεσμικές μεταβολές και πολιτικές συμμαχίες στα πανεπιστήμια. Του Γιώργου Αγγελόπουλου

Η αλληλεγγύη κρατά τη ζωή στο Κομπάνι