Η μαμά έκανε μακαρόνια; Του Θ. Μαρουλιάδη

 

Επανέρχομαι, γιατί δεν μπορώ να κάνω κι αλλιώς. Την ιστορία που θα σου πω, καρντάση, θα τη γράψω όπως την είδα, γι’ αυτό μην περιμένεις να ρέουν τα λόγια και να είναι όλα στη σωστή τους τη σειρά. 
 
Πριν από μερικές μέρες κατέβαινα στη δουλειά και μπροστά μου περπατούσε ένας μπαμπάς με την κόρη του, κανά χρόνο μικρότερη από τη δική μου κόρη. Μπαμπάς και κόρη δεν είχαν το εθνικό μας χρώμα, ήταν μαύροι και δεν ξέρω αν είναι πολιτικά ορθό να λέμε έναν άνθρωπο πως είναι… μαύρος. Μέχρι που εμφανίστηκε απέναντι μας ένα καθίκι, δεν τους είχα προσέξει. Το καθίκι, λοιπόν, κάτι μεταξύ χουλιγκάνου, χαπάκια και φασίστα, με βήμα ταχύ έπεσε πάνω στο μπαμπά και τον έσπρωξε δυνατά με τον ώμο του. Ο μπαμπάς έσφιξε με το χέρι του το χέρι της κόρης του και συνέχισε το δρόμο του σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Σαν να μην είχε συμβεί, ενώ είχε… Εγώ βλέποντας τη φάση άνοιξα το βήμα μου και πήγα να πέσω πάνω στο καθίκι, που τελικά απέφυγε τη συνάντηση μας και παραλίγο να πέσει πάνω σε μία βιτρίνα. 
 
Φτάνοντας δίπλα στον μπαμπά και στην κόρη, άκουσα το παιδάκι να ρωτάει τον πατέρα του αν η μαμά τους είχε μαγειρέψει μακαρόνια. Μου ήρθε ένας κόμπος από το στομάχι, όχι από συγκίνηση, όχι γιατί μπαμπάς και κόρη, οι… μαύροι, μιλούσαν την εθνική μας γλώσσα, αλλά γιατί ο μπαμπάς είχε φοβηθεί από τον τσαμπουκά του καθικιού και το παιδάκι, που το είχε καταλάβει, προσπαθούσε να τον πιάσει κουβέντα για να το ξεχάσει. 
 
Ανέβασα πίεση και σκέφτηκα πώς αν ήμασταν σε μία ζωή κινηματογραφική θα έπαιρνα ένα σφυρί, σαν τον old boy, και το κεφάλι του καθικιού θα το έκανα χαλκομανία. Πήγα στη δουλειά με κάτι μούτρα έως το πάτωμα και όλοι νόμιζαν πως ήταν γιατί, για ακόμα ένα μήνα, δεν μπήκε ο μισθός, κάποιου άλλου προηγούμενου μήνα, στην ώρα του. Αλλά στα αρχίδια μου τα λεφτά, το κοριτσάκι σκεφτόμουν, το κοριτσάκι και το σφυρί.
 
Αναρωτιέμαι ρε μόρτη, όταν με το καλό έρθουμε σε ρήξη με το σφαγείο της Ε.Ε. και πούμε το σύνθημα που όλους μας ενώνει, για να φύγει η Ελλάδα από την ευρωζώνη, όταν επιτέλους αποκτήσουμε και πάλι το εθνικό μας νόμισμα, όπως σχεδόν όλες οι άλλες χώρες του πλανήτη, όταν ανακάμψουν οι εξαγωγές μας και γαμήσουμε τα πρέκια των Ιταλών, των Ισπανών και των Πορτογάλων (ίσως και των Κινέζων, αν σπάσουμε τα δίφραγκα σε ψίχουλα), όταν γεμίσουν τα νησιά και οι παραλίες μας με τουρίστες που θα έχουν στα πορτοφόλια τους ένα ξένο σκληρό νόμισμα, όταν οι εφοπλιστές μας θα μπορούν με τα δολάρια τους να αγοράσουν και τον αέρα που αναπνέουμε, όταν αποκτήσουμε ρυθμούς ανάπτυξης σαν και αυτούς της Τουρκίας, όταν επιτέλους φύγουν οι μετανάστες από την Ελλάδα για να αναζητήσουν μία άλλη χώρα με ξένο σκληρό νόμισμα, αναρωτιέμαι ρε μόρτη, τους φασίστες θα τους διώξουμε, ή θα τους κρατήσουμε γιατί θα έχουν αίμα εθνικό, όπως θα είναι και το νόμισμα μας; 
 
Για να προλάβω σκέψεις και σχόλια να διευκρινίσω πως βρωμάω πασοκίλα, πως είμαι ευρωλιγούρης, ευρωμονοδρομιστής, ευρωλάγνος και ευρωγελοίος, πως δεν έχω πολιτικά επιχειρήματα και πως έλειπα από τα μαθήματα μαρξισμού-λενινισμού, ότι έχω κάνει μεγάλη περιουσία δαγκώνοντας προγράμματα από την Ε.Ε. ότι έχω πολλές μετοχές και καταθέσεις και ότι δεν επιθυμώ  – έχω κάνει και υπεύθυνη δήλωση στην τράπεζα μου και στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής – την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων. ΟΚ;       
 
Αγάπη μου, καλό μου κορίτσι  που τόσο γενναία συμπαραστάθηκες στον μπαμπά σου, η μαμά σου μακαρόνια σου ‘χει κάνει και σε περιμένει στο σπίτι με φιλιά και αγκαλιές. Και όποιος, οποιοσδήποτε, βάζει στο στόμα του τους μετανάστες να πάει να γαμηθεί.
 
Υ.Γ. Πάνω που τελείωσα το κείμενο έβγαλαν άλλους δύο ανθρώπους από τα μαύρα τα νερά της Λήμνου. Προφανώς αν είχαμε ένα ξεφτιλισμένο νόμισμα θα είχαν πάει να πνιγούν κάπου αλλού.  
 

Σχόλια

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Loading…

0

Στο Μαξίμου οι επικεφαλής πολυεθνικών

ΟΛΜΕ: Όλοι στην απεργία στις 19/12